ساحل عشق

خودم را ساخته ام تا بگويم آنچه را باخته ام ، فراموش كرده ام . زندگي ام را به پاي كسي گذاشتم كه دوستش مي داشتم ولي او هيچ وقت مرا دوست نداشت و چگونه دوستش بدارم آگاه از اين كه هرگز برايش اهميتي ندارم ، به او حق مي دهم شايد او هم مانند من يكي را دوست داشته است... حال از خود مي پرسم : او را براي هميشه دوست خواهم داشت؟ افسوس كه چنين نخواهد بود! او را فراموش كرده ام . من زماني به خود نگريستم كه ديگر سينه ام شكافته ، قلبم فسرده و روحم سپرده شده بود . بايد صبر مي كردم تا زخم سينه ام با نمك خوب شود ، با قلبم چه كار مي كردم براي گرم شدن در آفتاب گذاشتمش اما آتش گرفت ، چاره اي نداشتم نيمي از خاكستر قلب سوخته ام را به آب و نيم ديگر را به خاك سپردم و به يادم ماند كه روحم ، روحم ، روح من هيچ موقع ، هيچ وقت و هيچ زماني از او جدا نشد . يادگار او سوالي است بي انتها : آيا صبر كنم بر او كه بر من صبر نكرد

کاش مي دانستيم زندگي کوتاه است...

کاش از ثانيه ها و لحظه هاي زندگي لذت مي برديم

کاش قلبي رو براي شکستن انتخاب نمي کرديم

کاش همه را دوست می داشتیم

زندگي..

زندگي دفتري از خاطر هست. يک نفر در شب کم، يک نفر در دل خاک، يک نفر همدم

خوشبختي هاست، يک نفر همسفر سختي هاست، چشم تا باز کنيم عمرمان ميگزرد ما همه

 همسفريم ....

دوباره دلتنگ شد ه ام...

دوباره غصه از شعرم روييد...

دوباره دل ِ مريم ِ شعر گرفت...

دوباره چشم هاي غزلم خيس اشك شد...

دوباره بي تو ام هنوز...

دوباره...

 بودن را نثار تو خواهم كرد. كنارم بمان تا دستهايم براي لمس عشق به

تكامل برسد.

اي شبنم گلبرگ هاي باغچه مهر، براي شكستن طلسم انتظار همه

برگ هاي زرد پاييز را لمس خواهم كرد.

تنهايم نگذار تا باران تجربه افكار كودكانه مرا شستشو دهد، با من بمان

شايد در شب سخاوت عشق قرعه خوشبختي بنام ما بيفتد.

جان فدا کردن برای دوست چندان مشکل نیست،پیدا کردن دوستی که ارزش جان فدا کردن را داشته باشد مشکل است!

خوش به حال خودم که اون کسی رو که ارزش جان فدا کردن داره رو پیدا کردم

دلم می خواهد همچو باد سر

مست

وپر گردو غبار بپیچم ودورت

بگردم 

لحظه هاي دلتنگيم را مي سرايم

لحظه هاي با تو بودن در عين بي تو بودن

لحظه هاي جاويد ذهنم را مي گويم

لحظه ها يي که ياد تو ميهمان دل شکسته ام است

دلي که روزي هزار بار مي شکند

از دوري از فراق از انتظار

مي داني چه مي گويم تنها تو مي داني

تو مي داني و تنها تو مي داني

ببين سکوتم را ..
ببين درماندگيم را ..
آري ...
ببين که از نداشتنت ، فرياد در گلوی خشکيده ام بي صداست  ديگر
روياي داشتنت نيز نميتواند آرامشم را اميدي باشد وچه سرد است آشيانه مان بي تو ..
آري ...
ديگر شانه هايم نيز تحمل خستگي از فراغ تورا هم ندارند
وسالهاست ، که باران نيز از کوير دلم گريخته تا تنه بر بغض سنگينم زند هرچند که ديگر توان گريستن را نيز ندارم
اما ..
اين صداي اميد است که در گوشم نجوا ميکند که در پس فردا شکوفه هاي اميد خواهند شکفت تا به تو بشارت دهند که او خواهد آمد
آري .. آري ..
او خواهد آمدو این خیال تنها دلخوشی زندگی من بی اوست

آنها که از دور نگاه ميکنند مي گويند:" تو چه کم داري؟"هيچ!!!"

  و من باران اشکهايم را در ابرچشمانم پنهان ميکنم

  و با لبخند پوچي به نشانه تاييد سر تکان مي دهم ....

  اما خودم ميدانم که هر گاه درون خود را ميکاوم به يک غم بزرگ ميرسم...

   و آن غم نبودن توست !!!

من در کنار همه تو را کم دارم